Kraków – mój pępek świata

Nie za często jeżdzę autobusem… zwykle poruszam się rowerem. Ale pogoda ostatnio mnie nie jako zmusza. Szybko się ciemno robi, pada, błoto i wogóle można rzec depresyjnie.

Wsiadam więc coraz częściej do autobusu. A tam niespodzianka- nowy wynalazek BUS TV (jak ktoś dawno nie jeździł autobusem to dla niego to nowe). W każdym razie zdaje mi się że coraz więcej tych telewizorków (kiedyś to była ciekawostka teraz gdzie nie wsiąde to to widzę).

Siłą rzeczy więc siadami oglądam… a tam… Jakiś pan gadający przez telefon, po krótkim czasie zostaje zabity poprzez przysypanie ziemią. Z tego co jeszcze zapamiętałem, to jakies czarne płuca niezbyt płuca przypominające, przestrzegająmnie bym nie palił papierosów (nigdy nie paliłem więc w sumie wsio rawno, ale widok nieprzyjemny). Pamiętam jeszcze małe uśmiechnięte dziecko – nareszcie coś pozytywnego pomyślalem i jakże się myliłem, gdy zaraz potem postraszyli mnie mandatem do 500 zł, za nie zbieranie sraki po reksiu do foliowej torebki (która bedzie się rozkładać ok 1000 lat co nijak się ma do czasu rozkładania się samej kupki).

Być może było coś jeszcze, ja jednak tylko to zapamiętałem (jak szaro i pada za oknem to zapamietuje tylko te negatywne rzeczy…). Repertuar w sam raz na zimową depresję – gratuluję. Powinni jeszcze pokazać kilka wypadków z udziałem autobusów… a będą miał się po co do psychiatry udawać.